Ja, voor mij is dat zeker het geval. Sinds dat ik weet dat ik borstkanker heb en dus weet dat mijn kansen om 80 jaar te worden aanzienlijk zijn afgenomen, sterker nog op dit moment weet ik niet zeker of ik volgend jaar nog leef, beleef ik ieder moment veel intenser.
Het is een heel leerzaam en bijzonder proces. Vanaf de dag des oordeels ben ik mij heel bewust van al mijn gevoelens en emoties. Als ik ’s ochtends wakker wordt, denk ik ‘Was het gewoon een vervelende droom waar ik nu van ontwaak?’. Bij het afdrogen na een heerlijke douche, kijk ik in de spiegel en zeg tegen mezelf ‘Het is niet waar, ik voel me niet ziek en zie er ook niet ziek uit!’. Iedere ochtend word ik geconfronteerd met de ontkenning van mijn borstkanker, een mechanisme wat automatisch op gang komt.
Dan kom ik in de realiteit van de dag, mijn lieve zoon Brent komt met zijn levensenergie en enthousiasme voor het leven de badkamer ingelopen. ‘Mam, mag ik naar beneden om te spelen en de lampen alvast aan te doen?’ Hij werpt mij met zijn reebruine ogen zijn allerliefste blik toe. Tja, hoe kan ik dat weigeren. Ik voel hoe intens ik dit moment beleef, zijn ogen en liefdevolle blik staan ineens in mijn geheugen gegrift. Als we saampjes zitten te ontbijten roept hij ineens: ‘Mam, euh….ik vind jou lief tot de ruimte en weer terug’. Ik zeg hetzelfde terug, hij legt zijn hoofd opzij op zijn schouder en zegt “Echt?”, ‘Ja’ bevestig ik , “Oh wat lief Mam", mompelt hij er achter aan. Weer een intens moment! Vervolgens stel ik mijzelf de vraag, ‘hoe ga ik dit lieve kleine ventje vertellen dat mamma ziek is, naar het ziekenhuis moet, mogelijk haar borst kwijt raakt, haar haren op haar hoofd, wenkbrauwen en wimpers gaat verliezen. Een pittige levensles niet alleen voor mij maar ook voor hem. Het gaat hem vormen en het zal ook hem sterker maken,maar had ik hem deze manier van leren niet kunnen besparen?
Op school wordt de adventtijd gevierd. De periode waar in Maria en Jozef op weg zijn naar Bethlehem. Ja, mijn algemene ontwikkeling wordt opgevijzeld sinds mijn zoon op de Vrije School zit. In de klas lopen alle kinderen de Adventtuin. Met een lantaarn met een brandende kaars in zijn hand loopt Brent door een wandelpad van kersttakken naar een tafeltje. Hij pakt een edelsteen en brengt die naar de kerststal. Op de achtergrond klinken de gevoelige muzikale klanken van een harp die door een moeder uit de klas wordt bespeeld. Ik voel een intense golf van emotie opkomen en de tranen springen mij in de ogen als ik zie hoe spannend Brent het vind en ik zie de trots van zijn gezicht afstralen. Tevens kan ik de gedachte niet onderdrukken: ‘Hoe vaak mag ik nog dit soort momenten beleven?’
Als ik thuis kom en mijn PC opstart zit mijn mailbox vol met hartverwarmende mailtjes. Ik voel hoe al deze berichten en ondersteunende woorden mij vertrouwen en kracht geven. Ik voel dat ik bloos en een warm gevoel van binnen krijg als ik lees dat iedereen mij als een positief ingesteld persoon ervaart. Ik ben verbaasd dat de 'buitenwereld' zo tegen mij aankijkt. Tja, dat zegt iets over mijzelf. Blijkbaar wordt het tijd dat ik mijn zelfbeeld eens ga bijstellen.
Gedurende het weekend kon ik voelen dat ik wilde huilen van boosheid en teleurstelling, maar telkens als ik het deurtje in mijn hart opende wist ik niet hoe snel ik hem dicht moest doen. De emoties waren te heftig. Na het weekend krijg ik op maandagochtend een telefoontje van een man die mij héél dierbaar is, een zielsmaatje, hij vertelt mij dat hij mij ‘moet’ loslaten. Mijn god, wat brengt deze ziekte bij iedereen in mijn omgeving teweeg? De één omarmt me en de ander wil uit angst hard weglopen. Het is de druppel die de emmer doet overlopen en eindelijk naar bijna 2 weken krijgen mijn emoties de ruimte. Ik barst aan de telefoon in tranen uit, zo hard heb ik nooit eerder in mijn leven gehuild, een intense ongekende manier van het uiten van mijn frustratie. Het gevoel dat de aardbodem onder mijn grond is verdwenen, dat wat veilig leek en wat mij zekerheid bood, is niet meer voelbaar en een vanzelfsprekendheid. Deze ziekte en de mogelijke borstamputatie tast mij diep in ‘mijn vrouw zijn’ aan. Ineens komt mijn uiterlijk en het begrip ‘tijd’ in een andere dimensie te staan. Tot op mijn ziel is de pijn voelbaar, ga ik mijzelf ooit weer een aantrekkelijke begeerlijke vrouw voelen? Blijf ik leven? Laat ik mijn kind nu in de steek? Ik uit al mijn gevoelens aan mijn zielsmaatje, hij is overdonderd en voelt ook de intensiteit van alles wat er is.
Woensdagavond, mijn zielsmaatje komt langs. Het is wonderlijk te ervaren, en ben dankbaar,dat we allebei voelen dat door alle intensiteit van maandag juist warmte, liefde en genegenheid nog meer de ruimte krijgt om er te zijn en te groeien. Het delen van intensiteit geeft dus ook diepte aan liefde en vriendschap.
Donderdag, second opinion in Anthony van Leeuwenhoek (AvL). Mijn vertrouwen in de chirurg in het Diaconesse ziekenhuis in Zeist was gedaald naar min 100. Naast haar rigoureuze aanpak van gewoonweg alles wegsnijden, had zij een empathisch vermogen van een diepvrieskist. Bij binnenkomst in het AvL meld ik mij bij de receptie. Een aardige jongedame staat mij te woord en wijst mij de weg. Het is mij direct duidelijk men is heel goed getraind op wat dienstverlening, zorg en aandacht is! Eveneens bij de mammapoli word ik door een zachtaardige vrouw geholpen. Ze neemt de dag met mij door, zodat ik weet wat mij te wachten staat. Een lieve vriendin, die was meegegaan, en ik zijn direct onder de indruk. Eerst heb ik een gesprek met de chirurg. Wat een verademing, deze vrouw heeft uiteraard kennis maar bovenal een sterk empathisch vermogen! Zij geeft ook aan welke onderzoeken ik vandaag moet ondergaan, dat vervolgens mijn dossier tussen de middag met de doktoren en professoren wordt besproken en daarna zal zij later op de dag met mij mijn behandelplan doornemen. Ik moet eerst opnieuw foto’s laten maken, op de röntgenafdeling staan kannen koffie en thee. Eindelijk, het is intussen 09.15u.. om 05.15u was het wekkertje gegaan dus een kopje koffie gaat er wel in.
Het is vandaag mammapoli-dag, dus een drukke dag waarin vrouwen met knobbels in de borst worden onderzocht. Sommige vrouwen weten nog van niets en zullen aan het einde van de dag een positief of negatief resultaat horen. Andere vrouwen, zoals ik, weten al dat ze kanker hebben en komen voor een second opinion. De vrouwen met mij in de wachtkamer variëren in de leeftijd van 25 jaar tot 50 jaar. Mijn vriendin en ik hebben een luchtige gesprek over sex. Ja mannen, ook vrouwen praten over sex! We hebben de grootste lol samen over de uitwisseling van een aantal ervaringen. Een welkome afleiding! Na de foto’s word ik binnen geroepen voor de echo, mijn vriendin gaat mee naar binnen. We worden welkom geheten door 2 vrouwelijke verpleegkundigen. Als ik op de tafel ga liggen komt er een jongeman, de radioloog, binnen. Hij stelt zich voor, door de zenuwen vergeet ik direct zijn naam. Wat een vreemde tik heb ik toch, als ik zenuwachtig ben, ga ik giechelen en maffe grapjes maken. Ik zeg tegen mijn vriendin: “Zal ik wat kiekjes vragen voor op mijn Hyves?”. Dan komt er een oudere arts binnen, hij stelt zich ook voor: “dokter Bernard”. Ik schiet bijna in de lach, direct komt het lied van Bonnie StClair en Ron Brandsteder in mijn hoofd op….gatver…Het is een echte doktor Bernard, zonnebankbruin, borstelige wenkbrauwen, donker zwart haar met hier en daar grijze manen er door heen. Geschatte leeftijd, 55 jaar… jammer iets te oud….Intussen word ik geobserveerd door 4 mensen. Ik denk: "Ja Vanessa wen daar maar alvast aan."
Ongelofelijk waar je allemaal aandenkt terwijl je onderzocht wordt aan een, voor mij, intiem vrouwelijk lichaamsdeel. Ze moesten eens weten wie er gisterenavond nog aan heeft gezeten…:lol:
Goed de onderzoeken zijn voor vandaag achter de rug……gelukkig een punctie was niet meer nodig…dan is het wachten. Om 13.30u hebben we het gesprek met de chirurg. Eindelijk is het zover. Zij deelt mij mede dat op de echo nog een derde tumor is ontdekt. Vreemd genoeg doet me dat niet veel, eentje meer of minder maakt ook niet meer uit, hoor ik mezelf denken. Mijn behandelplan is nog niet vast te stellen, daarvoor moet ik eerst onder de MRI. Toch rond ik deze dag af met een heel prettig en blij gevoel. Ik kan namelijk overstappen naar dit ziekenhuis voor verdere behandeling en ik heb vertrouwen in de chirurg!
De volgende dag ga ik de 'spacetunnel' in voor de MRI. Ik ga dan alleen. Het is een pittige confrontatie, te ervaren dat ik daar als kankerpatiënt naar binnenloop. Langzaam begint het tot mij door te dringen…..ik heb kanker ….
Volgende week donderdag 18 december ga ik mijn behandelplan met mijn chirurg doornemen. Hoe ik dit proces ga doorkomen weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik de dag neem zoals die komt en daarbij alle momenten en emoties zeer intens beleef en dat geeft diepte in MIJN leven! Ik zal mij nu op mezelf moeten richten en dat is voor mij niet eenvoudig. Ik die altijd eerst bezig ben met mij te verbinden met anderen, moet nu eerst zorg dragen voor de verbinding met mijzelf én de primaire zorg van mijn zoon. Ik moet namelijk ‘simpelweg’ mijn lichaam genezen en mijn innerlijke wezen helen van (oude) pijn!
Lieve vrienden en dierbaren, dank voor alle hartverwarmende en ondersteunende woorden. Blijf vooral positief, zie overal de humor van in, beleef, doorleef en deel je emoties met je dierbaren en GENIET VAN HET LEVEN EN HET MOMENT!!! STEL HET NIET UIT TOT MORGEN!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten