Maria en Jozef hebben Bethlehem bereikt….

Ik ben katholiek, althans ik heb bij mijn geboorte twee doopnamen Maria (toeval?) en Catharina meegekregen. Ik heb mijn communie niet gedaan, een doodzonde volgens de regels van de kerk. Heb vervolgens op een openbare school gezeten waar ik de religielessen vermeed en thuis  was de allergie voor de kerk duidelijk aanwezig. De verhalen over de viering van de jaarfeesten zoals Michaël, Kerstmis, Pasen, Hemelvaart, Oogstfeest, etc zijn aan mij voorbij gegaan. Tot  nu mijn zoon naar de Vrije School gaat en hier uitgebreid aandacht aan wordt besteed, zonder input van allerlei oordeel en gebod van welk kerkelijk geloof dan ook. Versta mij niet verkeerd, ik geloof, ja zeer zeker. De een noemt het God, de ander Allah of Suprême Being. Een bovennatuurlijke kracht die er altijd voor je is. Wat je er mee moet en kunt…. dat ben ik ook nog steeds aan het uitzoeken.

Afgelopen vrijdag was de kerstviering op school. In de kleuterklas werd het kerstspel door alle kinderen (4 tot 6 jr.)  opgevoerd. Allemaal hadden ze een rol, Maria, Jozef, ezel, schaap, engel, herbergier, koning of een herder. Helemaal uitgedost in een bijpassende klederdracht hadden zij hun plek in de klas ingenomen toen de ouders binnen kwamen.  De aanblik van deze kinderen ontroerde mij direct. Mijn lieve Brent was herder. Deze rol is echt op zijn lijf geschreven. Als we namelijk bij mijn zus in Zuid Limburg zijn, voelt hij zich thuis in deze heuvelachtige prachtige moedernatuur. Hij heeft aldaar eens geroepen boer te willen worden. Met zijn poncho, herdershoed  en een grote bamboestok in zijn handen zat hij mij trots aan te kijken en intussen ook  aandoenlijk naar mamma te zwaaien. Ik voelde een enorme gloed van trots door mijn lijf stromen. Ongelofelijk hoe deze kleuters in het spel precies het verhaal kennen, hun teksten en bewegingen weten. De juf begint het verhaal over Maria en Jozef te vertellen. In haar verhaal stopt ze zo nu en dan door te zeggen: “en Maria zei:….” Feilloos wordt de tekst aangevuld door Maria. Zo ook door de andere kleuters als het moment aanbreekt waarop zij acte de presence moeten geven.
 

Intensiteit

Moet je de dood in de ogen kijken om de intensiteit van het leven te kunnen beleven?

Ja, voor mij is dat zeker het geval. Sinds dat ik weet dat ik borstkanker heb en dus  weet dat mijn kansen om 80 jaar te worden aanzienlijk zijn afgenomen, sterker nog op dit moment weet ik niet zeker of ik volgend jaar nog leef, beleef ik ieder moment veel intenser.

Het is een heel leerzaam en bijzonder proces. Vanaf de dag des oordeels ben ik mij heel bewust van al mijn gevoelens en emoties. Als ik ’s ochtends wakker wordt, denk ik ‘Was het gewoon een vervelende droom waar ik nu van ontwaak?’.  Bij het afdrogen na een heerlijke douche, kijk ik in de spiegel en zeg tegen mezelf ‘Het is niet waar, ik voel me niet ziek en zie er ook niet ziek uit!’. Iedere ochtend word ik geconfronteerd met de ontkenning van mijn borstkanker, een mechanisme wat automatisch op gang komt.

Dan kom ik in de realiteit van de dag, mijn lieve zoon Brent komt met zijn levensenergie en enthousiasme voor het leven de badkamer ingelopen. ‘Mam, mag ik naar beneden om te spelen en de lampen alvast aan te doen?’ Hij werpt mij met zijn reebruine ogen zijn allerliefste blik toe. Tja, hoe kan ik dat weigeren. Ik voel hoe intens ik dit moment beleef, zijn ogen en liefdevolle blik staan ineens in mijn geheugen gegrift. Als we saampjes zitten te ontbijten roept hij ineens: ‘Mam, euh….ik vind jou lief tot de ruimte en weer terug’. Ik zeg hetzelfde terug, hij legt zijn hoofd opzij op  zijn schouder en zegt “Echt?”, ‘Ja’ bevestig ik , “Oh wat lief Mam", mompelt hij er  achter aan. Weer een intens moment! Vervolgens stel ik mijzelf de vraag, ‘hoe ga ik dit lieve kleine ventje vertellen dat mamma ziek is, naar het ziekenhuis moet, mogelijk haar borst kwijt raakt, haar haren op haar hoofd, wenkbrauwen en wimpers gaat verliezen. Een pittige levensles niet alleen voor mij maar ook voor hem. Het gaat hem vormen en het zal ook hem sterker maken,maar had ik hem deze manier van leren niet kunnen besparen?