Maria en Jozef hebben Bethlehem bereikt….

Ik ben katholiek, althans ik heb bij mijn geboorte twee doopnamen Maria (toeval?) en Catharina meegekregen. Ik heb mijn communie niet gedaan, een doodzonde volgens de regels van de kerk. Heb vervolgens op een openbare school gezeten waar ik de religielessen vermeed en thuis  was de allergie voor de kerk duidelijk aanwezig. De verhalen over de viering van de jaarfeesten zoals Michaël, Kerstmis, Pasen, Hemelvaart, Oogstfeest, etc zijn aan mij voorbij gegaan. Tot  nu mijn zoon naar de Vrije School gaat en hier uitgebreid aandacht aan wordt besteed, zonder input van allerlei oordeel en gebod van welk kerkelijk geloof dan ook. Versta mij niet verkeerd, ik geloof, ja zeer zeker. De een noemt het God, de ander Allah of Suprême Being. Een bovennatuurlijke kracht die er altijd voor je is. Wat je er mee moet en kunt…. dat ben ik ook nog steeds aan het uitzoeken.

Afgelopen vrijdag was de kerstviering op school. In de kleuterklas werd het kerstspel door alle kinderen (4 tot 6 jr.)  opgevoerd. Allemaal hadden ze een rol, Maria, Jozef, ezel, schaap, engel, herbergier, koning of een herder. Helemaal uitgedost in een bijpassende klederdracht hadden zij hun plek in de klas ingenomen toen de ouders binnen kwamen.  De aanblik van deze kinderen ontroerde mij direct. Mijn lieve Brent was herder. Deze rol is echt op zijn lijf geschreven. Als we namelijk bij mijn zus in Zuid Limburg zijn, voelt hij zich thuis in deze heuvelachtige prachtige moedernatuur. Hij heeft aldaar eens geroepen boer te willen worden. Met zijn poncho, herdershoed  en een grote bamboestok in zijn handen zat hij mij trots aan te kijken en intussen ook  aandoenlijk naar mamma te zwaaien. Ik voelde een enorme gloed van trots door mijn lijf stromen. Ongelofelijk hoe deze kleuters in het spel precies het verhaal kennen, hun teksten en bewegingen weten. De juf begint het verhaal over Maria en Jozef te vertellen. In haar verhaal stopt ze zo nu en dan door te zeggen: “en Maria zei:….” Feilloos wordt de tekst aangevuld door Maria. Zo ook door de andere kleuters als het moment aanbreekt waarop zij acte de presence moeten geven.
 

Intensiteit

Moet je de dood in de ogen kijken om de intensiteit van het leven te kunnen beleven?

Ja, voor mij is dat zeker het geval. Sinds dat ik weet dat ik borstkanker heb en dus  weet dat mijn kansen om 80 jaar te worden aanzienlijk zijn afgenomen, sterker nog op dit moment weet ik niet zeker of ik volgend jaar nog leef, beleef ik ieder moment veel intenser.

Het is een heel leerzaam en bijzonder proces. Vanaf de dag des oordeels ben ik mij heel bewust van al mijn gevoelens en emoties. Als ik ’s ochtends wakker wordt, denk ik ‘Was het gewoon een vervelende droom waar ik nu van ontwaak?’.  Bij het afdrogen na een heerlijke douche, kijk ik in de spiegel en zeg tegen mezelf ‘Het is niet waar, ik voel me niet ziek en zie er ook niet ziek uit!’. Iedere ochtend word ik geconfronteerd met de ontkenning van mijn borstkanker, een mechanisme wat automatisch op gang komt.

Dan kom ik in de realiteit van de dag, mijn lieve zoon Brent komt met zijn levensenergie en enthousiasme voor het leven de badkamer ingelopen. ‘Mam, mag ik naar beneden om te spelen en de lampen alvast aan te doen?’ Hij werpt mij met zijn reebruine ogen zijn allerliefste blik toe. Tja, hoe kan ik dat weigeren. Ik voel hoe intens ik dit moment beleef, zijn ogen en liefdevolle blik staan ineens in mijn geheugen gegrift. Als we saampjes zitten te ontbijten roept hij ineens: ‘Mam, euh….ik vind jou lief tot de ruimte en weer terug’. Ik zeg hetzelfde terug, hij legt zijn hoofd opzij op  zijn schouder en zegt “Echt?”, ‘Ja’ bevestig ik , “Oh wat lief Mam", mompelt hij er  achter aan. Weer een intens moment! Vervolgens stel ik mijzelf de vraag, ‘hoe ga ik dit lieve kleine ventje vertellen dat mamma ziek is, naar het ziekenhuis moet, mogelijk haar borst kwijt raakt, haar haren op haar hoofd, wenkbrauwen en wimpers gaat verliezen. Een pittige levensles niet alleen voor mij maar ook voor hem. Het gaat hem vormen en het zal ook hem sterker maken,maar had ik hem deze manier van leren niet kunnen besparen?

Vanzelfsprekenheid

Wat doe jij If tomorrow never comes?

Vandaag las ik een interview met de moeder van Frederique Huydts. Bij het lezen van haar levensverhaal realiseerde ik mij wederom en temeer dat leven geen vanzelfsprekendheid is.   Een moeder die eerst haar zoon verliest en jaren later haar dochter , hoe geef je dan verder vorm aan je leven? Ze gaf aan dat zij bij de constatering van de ziekte van haar dochter zich pas realiseerde dat ze te lang zich had gericht op het verdriet van het verlies van haar zoon. Vanaf dat moment heeft ze ieder moment met vreugde, liefde en geluk beleeft. In haar leven nu is ze zich veel bewuster om te zeggen, te doen en te leven vanuit wat haar hart haar ingeeft.

Ook ik realiseer mij dat ik er vanuit ga dat er altijd een morgen is. Maar wat als dat niet zo is? Dat zette mij aan het denken. Wat wil ik vandaag dan nog zeggen, nog doen, nog ondernemen?

Leef jij?

Mogelijkheden.... het leven biedt ons een diversiteit van verschillende 'dingen' aan waaruit wij als mens kunnen kiezen.

Kiezen..... betekent dat je een keuze maakt wat je wilt maar ook wat je niet wilt (voor dat moment) vanuit wat goed en niet goed voor je voelt. Oftewel je maakt hiermee helder wat je hartenwensen zijn.

Een keuze.... maken brengt vreugde en blijdschap voor hetgeen waarvoor je hebt gekozen. En ook verdriet voor datgene wat je niet wilt of anders wilt vormgeven en dus (tijdelijk) afscheid van neemt. Hiermee geef je je eigen doelen vorm.

Zonder handeling geen verandering

Ken jij het dat je iets beu bent en voelt dat je iets anders wilt?

Wat doe je dan? Reageer je je af op je omgeving? Stop je het weg omdat je denkt dat dit nu eenmaal je leven is? Voel je je ‘slachtoffer’, ‘waarom overkomt mij dit ?’. Of ga je doen wat anderen eigenlijk van je verwachten, want dat ben je toch moreelverplicht! Angst voor dat je niet aan dat ‘perfecte’ beeld voldoet en men je niet meer aardig vindt.

Allemaal patronen die óók ik binnen mijzelf herken. Ik verwachtte dat mijn omgeving zou veranderen en dat dan alles weer op z’n pootjes terecht zou komen. Uiteindelijk bleek dat ik degene was die moest en kon veranderen. Mijn energie stoppen in ‘Waarom overkomt mij dit en wat moet ik nu doen?’. Telkens weer in mijn hoofd met deze vragen bezig zijn, keer op keer. Ook dit was voor mij een manier om niet te hoeven veranderen en mijn stappen te zetten.

Vervolgens alle verplichtingen en verantwoordelijkheden die aan de deur klopte. Ben ik wel een ‘goede’ moeder en ‘goed’ mens als ik mijn eigen weg volg? Ik kan en mag het mijn omgeving niet ‘aan doen’. En wat als zij boos worden als ik mijn eigen visie en hart volg? Grappig als ik hierop terug kijk, stel ik mezelf juist de vraag: ‘Wie ben ik dat ik bepaal wat goed is voor die ander en wat die ander van mij verwacht?’ Ik weet nu dat ik me juist moet richten op mijn eigen innerlijk weten. Het weten dat mij vertelt en laat voelen wat mijn doelen zijn en mijn pad in het leven is. Het wonderlijke vind ik dat ik juist ervaar dat als ik helder ben in hoe het voor mij voelt, hoe ik het ervaar en mijn intenties oprecht zijn dat de ander mij ‘gewoon’ accepteert. Gewoon jezelf zijn, is niet alleen een prettig gevoel voor jezelf maar dus ook voor je omgeving.

Durf jij je hartenwens te volgen?

Wat doe je als je tot de ontdekking komt dat iets heel goed voor je voelt?

Je voelt vreugde, blijdschap of bent zelfs in euforie. Je wordt je bewust van wat je voelt oftewel je krijgt een inzicht over jezelf. Over wat je hart je aanreikt. Durf je dan deze gevoelens te laten stromen in je hart, mogen ze er zijn, durf je ze in eigendom te nemen? Ze zijn tenslotte van jou. Je mag zelf bepalen welke gevoelens bij jou horen. Waarom laten we ons dan beïnvloeden? En is het zo moeilijk om ons hart te volgen?......Angsten, wie kent het niet? Angst voor het onbekende, voor pijn en verdriet, voor wat de buitenwereld er van zal vinden, voor het opgeven van dat wat veiligheid lijkt te bieden.

Angst is een slechte raadgever, dat weten we allemaal. Toch projecteren we deze angsten op ons zelf en worden we hiermee aangesproken op onze verantwoordelijkheid, verstandig zijn, onze normen en waarden. Projectie is een heel goed middel om tot inzichten over jezelf te komen. Dus angsten zijn er niet voor niets. Alleen, wanneer kom je tot het inzicht dat je leeft naar je angsten? Het wordt een vaste energie die niet meer stroomt. Je krijgt het gevoel in een sleur te leven, je bent van binnen in conflict met jezelf, stelt jezelf regelmatig de vraag:  “Is dit nu mijn leven?”, “Wat wil ik nu in het leven?”, “Wat zijn eigenlijk mijn hartenwensen?”.