Vanzelfsprekenheid

Wat doe jij If tomorrow never comes?

Vandaag las ik een interview met de moeder van Frederique Huydts. Bij het lezen van haar levensverhaal realiseerde ik mij wederom en temeer dat leven geen vanzelfsprekendheid is.   Een moeder die eerst haar zoon verliest en jaren later haar dochter , hoe geef je dan verder vorm aan je leven? Ze gaf aan dat zij bij de constatering van de ziekte van haar dochter zich pas realiseerde dat ze te lang zich had gericht op het verdriet van het verlies van haar zoon. Vanaf dat moment heeft ze ieder moment met vreugde, liefde en geluk beleeft. In haar leven nu is ze zich veel bewuster om te zeggen, te doen en te leven vanuit wat haar hart haar ingeeft.

Ook ik realiseer mij dat ik er vanuit ga dat er altijd een morgen is. Maar wat als dat niet zo is? Dat zette mij aan het denken. Wat wil ik vandaag dan nog zeggen, nog doen, nog ondernemen?

Als ik mezelf met die vraag confronteer, wordt  1 ding heel helder.

·    Ik wil mijn zoon laten weten hoe geweldig en uniek hij is, laten voelen hoeveel ik van hem hou. Hem meegeven dat ook hij altijd zijn hart moet volgen en zijn eigen stappen zetten.

·    Mijn geliefde laten weten dat hij mijn liefde van mijn leven is en dat ik met hem oud wil worden.

·   Lieve vrienden en vriendinnen vertellen hoe dierbaar ze voor me zijn.

·   En de dingen doen waar mijn hart het meeste naar verlangt en dat is simpelweg liefde geven, delen en ontvangen.

Mijn angsten loslaten en niet leven vanuit een perceptie maar mijn eigen werkelijkheid creëren.

Hoe? Door het diepe vertrouwen te hebben dat als je vanuit je hart leeft, dat je iedere dag ontdekt dat er altijd iets  is dat jou een vreugdevol, liefdevol of een gelukzalig gevoel geeft.

Is dat simpel? Nee, het vraagt mij om mijn angsten opzij te zetten.  Ik weet dat deze angsten er voor zorgen dat ik denk te weten  wat anderen denken en voelen en wat er mogelijk kan gebeuren. Ik durf dan niet een stap te zetten en niet te doen wat mijn hart mij ingeeft.