Na mijn laatste chemokuur begin juli dacht ik “Zo nu kan ik weer gaan leven”. Ik ga in alle toon aarden ontkennen dat ik kankerpatiënt ben. Ik wil absoluut de pijn en het verdriet die onder mijn huid zit niet voelen. Ik kies voor onderdrukking van mezelf. Hoe? Door mezelf heel druk bezig te houden. Overal op bezoek, feest vieren, continue ‘on the road’. Natuurlijk is er niets mis mee om leuke dingen te doen. Alleen ’s avonds als ik alleen in mijn bedje lig, komt de ‘man met de hamer’ langs. Ik voel de angsten en de onrust door mijn lijf gieren. Leegte, eenzaamheid, het intense gemis aan intimiteit en genegenheid. Tranen in overvloed en slapeloze lange nachten. Ik onderga een uitputtingsslag met mezelf. Goed voor mezelf zorgen, hoe doe je dat? Ik denk dat ik nu alles in mijn leven tot in de perfectie goed moet doen….tja want de prijs zou wel eens hoog kunnen zijn … althans dat is wat de angst tegen mij zegt.
Ik merk dat mijn zoon me eigenlijk op de been houdt. Ik word daar mee geconfronteerd als hij er niet is. In de zomervakantie is hij 2 weken bij zijn vader en daarna 2 weken met zijn beste vriendje mee naar Zwitserland. Als hij weg is, zorg ik slecht voor mezelf. Slecht eten, ga fysiek zwaar over mijn grenzen, teveel alcohol en zelfs weer roken. Hoe destructief kun je zijn? Ik zie wat ik doe, ik wil het telkens stop zetten, maar ik kan de noodrem niet vinden. Veroordeel mezelf direct over het feit dat ik in oude patronen verval. Wat is dat toch met mij dat ik zo hardleers ben? Ook de emoties van het gemis van Brent stop ik weg. Als ik hem aan de telefoon heb en hoor hoe geweldig hij het in Zwitserland heeft, ben ik zo blij en trots op hem. Als hij even later begint te huilen en zegt “Mam, ik mis je heel erg” kan ik mijn tranen bijna niet meer bedwingen. Hij gaat direct weer in de zorg naar mij toe zitten door te vragen wat ik aan het doen ben en te vragen “Mam, groeit je haar al”. Ook als hij terug is stelt hij vragen over de dood. Hij vraagt of hij mij op een kapstokje kan ophangen als ik dood ben. Ik vraag hem waarom hij dat zou willen. “Nou Mam” zegt hij, “dan ben je toch nog bij me want ik ga je dan écht heel erg missen”. Ik slik de brok in mijn keel weg, denk snel na over wat ik nu weer moet antwoorden. “Nou liefje, weet je mijn lichaam is net als een appel”, leg ik uit, “als een appel te lang op de fruitschaal ligt wordt ie niet goed en dat is met mijn lichaam ook zo. En daarom moet je lichaam dan begraven worden.” “Oh Mam, dan wil ik naast jou begraven worden dan zijn we voor altijd samen. Én in de hemel zijn we dan ook weer samen”. Ik realiseer mij hoe mijn ziekte ook een groot onderdeel van zijn leven is geworden. Ik voel me daar schuldig over. Ik wil hem zo graag beschermen maar het lukt me domweg niet omdat het eenvoudigweg onvermijdelijk en niet mogelijk is.
Hoe accepteer je dat de klok niet meer is terug te draaien? Mijn leven écht is veranderd. Hoe ga ik weer invulling aan mijn leven geven? Wat vertellen mijn angsten mij? Wat zegt de pijn en het verdriet? Wat vertelt mijn hart mij? Hoe krijg je weer vertrouwen in je lichaam, in het leven?
