Arrivee Les Alps

Zaterdagochtend om 6.30u zijn we vertrokken. Een wagen vol geladen alsof we zes weken weg gaan. Voor alle weertypes moest er kleding mee want de weersvoorspellingen zijn wisselvallig. De eerste stop was net voor Maastricht met een ontbijtje broodjes met gekookt eitje.





Heerlijk genieten van de Limburgse heuvels in de zon,
Onderweg kunnen we gestaag doorrijden. Tot Nancy aldaar een flink stuk file wat ons een half uur extra kost. Onderweg genieten van de mooie landschappen die voorbij trekken. Af en toe zie ik langs de snelweg een weg die steil naar boven loopt. Ik voel direct de spanning in mijn onderbuik en slik even. Tja Vanessa dat soort steile wegen moet jij straks op fietsen! Even denk ik, O my god waar ben ik aan begonnen. Maar gelukkig maakt dat weer direct plaats voor plezier.

Na ruim 700 km zijn we gestopt bij een hotel. Brent helemaal blij want het is daar 29 graden en ze hebben een zwembad. Dus spullen naar binnen en een frisse duik nemen.



Daarna heerlijk samen genoten en op het terras gegeten. En vroeg naar bedje het was een lange dag. SNachts breekt er noodweer los.
Flinke wolkbreuken en bliksem.
De volgende ochtend is het nog slecht weer. We hoeven nog maar iets meer dan 300 km.
We kunnen redelijk goed doorrijden. Gelukkig want we horen later dat de anderen in flink slecht weer hebben moeten rijden.



Richting Grenoble zien we ineens de Alpen verschijnen.






Als we bijna op plaats van bestemming zijn, stuurt de TomTom ons richting Villard d'Reculas. Een weg vol met haarspeldbochten en flink steil omhoog. Onderweg zien we velen wielrenners deze berg op fietsen. Althans trachten te trotseren. Sommigen lopen zelfs met de fiets aan de hand. Ik voel de kriebels en ook de angst, wat gaat dat worden?
Boven aan, al boven de boomgrens staan een paar huizen. Een schitterend uitzicht maar ik zag dat de weg ook nog smaller ging worden. Dus toch maar even een belletje naar de organisatie. Ja hoor, draai maar om en kom die berg maar af. Dus we zetten de afdaling. Brent wordt er misselijk van. Dan rijden we naar het hotel ook hoog op een berg bij het Oz Station. Vanuit hier kunnen we met de gondel naar de top van de Alpe D'Huez. Het is een ongelofelijk gevoel, zoveel mensen er hier in deze omgeving aanwezig zijn. Geschat zo'n 30.000. Dit gebied is rond deze tijd van het jaar uitgestorven en veel hotels zijn dan dicht. Het is tenslotte een wintersportgebied. Speciaal voor dit evenement gaan er hotels open en diverse gondels en kabelbanen worden geopend. Het geeft een groot saamhorigheidsgevoel!
Het uitzicht van het hotel is schitterend.






Gedurende de middag en avond komt iedereen aan. De enthousiasme en spanning is bij iedereen te voelen.

De spandoeken worden buiten bij het hotel opgehangen. Een mooie plek want op woensdag en donderdag komen er hier duizende supporters langs om met de gondel naar de finish van de Alpe d'Huez te gaan.





sAvonds met zijn allen bij elkaar en wat een grote groep. Bestuursvoorzitter Hans spreekt ons warme en aanmoedigende woorden toe.
Gezellige gesprekken met elkaar en vroeg het mandje in.
Morgen gaan we smiddags een flinke beklimming doen, Col d'Oz, net zo stijl als de Alpe d'Huez alleen de helft korter. Dus zeg maar een goede generale repetitie.....afwachten en heel spannend......

Opgeven is geen optie

Dat is de slogan van de Stichting Alpe D’HuZes en waar ik mijn vorige blog mee heb beëindigd. Een kreet die velen heel makkelijk roepen in de trant van “Ja, je moet doorgaan toch, want je kunt toch niet opgeven?”. Wat betekent ‘Niet opgeven’ eigenlijk? Een vraag die ik mij de afgelopen tijd vaak heb gesteld. Ik kwam tot een bijzondere ontdekking in mijzelf. Ik ben de afgelopen maanden intensief bezig om mezelf en Brent weer in balans te brengen. Zoals ik de vorige keer schreef, in beweging komen en uit het dal klimmen.

Allereerst over Brent. Ik was al enige tijd zoekende naar ‘iets’ wat hem zou kunnen ondersteunen in zijn ‘klim’. Hij had al kunstzinnige schildertherapie op school gehad. Net als de vorige keer toen hij nog in de kleuterklas zat, hielp deze therapie hem om dichterbij zichzelf te blijven. Toch merkte ik doordat hij nu ouder is (8 jaar ipv 4 jaar) dat dit niet voldoende is. Na eigen speurwerk op internet kwam ik in contact met het Toon Hermanshuis, een inloophuis voor (ex)kankerpatiënten. Ik was blij verrast te zien dat zij ook bijeenkomsten voor kinderen en jongeren organiseren. Intussen is Brent 2x keer naar een bijeenkomst geweest en heeft ook al drie individuele sessies gehad. Ontroerend mooi om te zien hoe al die kinderen, in de leeftijd van 6 tot 11 jaar, zich enorm met elkaar verbinden. Zij weten van elkaar dat ze een vader of moeder hebben die kanker heeft of heeft gehad. Dit geeft een gevoel van ‘zij begrijpen mij’. Ze praten er met elkaar over en delen hun gevoelens én spelen met elkaar . Geweldig dat hier tegenwoordig aandacht voor is. Het fenomeen van vroeger ‘ach het zijn kinderen die zijn zo flexibel daar hebben ze geen weet of last van’ is doorbroken. Ik ben zo intens trots op mijn dappere zoon. Ik vind het zo moedig dat hij zich open stelt voor deze sessies en hij heeft er telkens enorm veel zin in om te gaan. Hij gaat het aan met zichzelf door dat wat hem dwars zit te delen met anderen. Ik moet menig keer ‘slikken’ als hij terugkomt en vertelt wat ze hebben besproken. Brent vertelde dat een meisje uit de groep net haar vader had verloren. Zij vertelde waar ze was en hoe het gegaan was toen hij dood ging. Ik zit vervolgens op de stoel met grote ogen hem aan te kijken, want ik vind het nogal heftig wat ik hoor. Ik kijk hem aan en zie op zijn gezicht dat hij het niet eng vind. Hij vervolgt zijn verhaal en geeft aan dat een ander meisje in de groep toen zei “als je verdrietig bent dan wil ik je wel troosten”. “Lief hè. mama, dat ze dat zegt”. Ik was ontroerd, ik zag aan zijn gezicht en voelde aan de manier waarop hij het vertelde dat die kinderen zich enorm met elkaar verbonden voelen en dat geeft veiligheid. Ik hoop zo dat deze ervaring een waardevolle schat voor hem is. Een ervaring waarin hij voelt dat het fijn is om emoties met elkaar te delen. Bij zijn individuele sessies komt spelenderwijs naar boven waar hij bang voor is, boos en verdrietig over is. Hij krijgt hierbij ook handvaten aangereikt over hoe hiermee om te gaan. Zo liet hij mij zien wat hij o.a. had opgeschreven ‘ik ben bang dat mama dood gaat’ en ‘ik haat slechte cellen’.  Ondanks dat ik dit wist, kwam het flink bij mij binnen, het zo op papier lezen maakte het nog echter. Zijn angsten en slechte nachten zijn hiermee niet direct opgelost dat heeft tijd nodig. Ik ben in ieder geval  heel blij te zien dat hij uit zijn dal aan het klimmen is.

Zo hebben we ook onze enorme genietmomenten. Afgelopen weekend is zo’n moment. Zaterdag ging hij vol trots zelf een kadootje uitkiezen voor Moederdag. Bij ons op het winkelcentrum staat dan een tent waar alleen kinderen naar binnen mogen. In die tent liggen diverse verschillende kadootjes. Zij kunnen daar zelf iets uitkiezen en vervolgens mogen ze een kadopapiertje uitkiezen en alle versiersels die ze op het pakketje willen. ’s Middags bij het Toon Hermanshuis heeft hij ook nog iets moois gemaakt. Zondagochtend 06.15 uur “Mam, ben je al wakker?”. Ja, nu wel, pfff wel heel vroeg. Mag ik de kadootjes al geven? Ik kon het natuurlijk niet over mijn hart verkrijgen om nee te zeggen. Hij ging vol trots zijn kadootjes halen. Ik kreeg twee kadootjes, een reep chocola met de tekst “Ik vind je lief en een hartje erop” en een doosje in de vorm van een hartje met hartvormige snoepjes erin. Hij had ook nog een mooi aquarel schilderij gemaakt ‘Brent en ik op het strand’. Vervolgens kreeg ik de liefste glimlach en sprak hij de volgende woorden uit: Mam, je bent de allerliefste moeder, je zorgt goed voor mij en bent er altijd voor me. Ik heb alleen voor jou een tuintje in mijn hart! Je snapt het al, ik smolt weg en kreeg tranen in mijn ogen. Brent vind dat geweldig als hij ziet dat ik er dan traantjes van krijg, de charmeur!

Mijn dagen worden vooral gevuld met sessies bij de fysio, haptonoom en therapeute/coach. Innerlijk word ik geconfronteerd met het besef dat de kanker voor de 2^e keer zich heeft geopenbaard en bovenal met de emoties die hierbij gepaard gaan. Gevoelens van verdriet, boosheid en angst  en het volgende moment word ik overvallen door een gevoel van enorme dankbaarheid. Dankbaar dat ik nog leef én dat ik door de ziekte intenser leef, meer geniet van het moment. Natuurlijk is het leven vol elementen waardoor ons hoofd vol raakt en waarover we ons zorgen maken. Daarentegen zijn er altijd belevenissen die ons vreugde en blijdschap brengen. Je kunt een keuze maken om dat niet als vanzelfsprekend te ervaren en intens van te genieten.

Tegenslagen is niemand vreemd. De manier waarop je ermee omgaat is voor iedereen anders. Afgelopen weken ben ik ook zoveel als mijn lichaam het toe laat aan het trainen voor mijn doel om de Alpe d’Huez op te fietsen. De weg naar 7 juni toe is laten we zeggen een soort pelgrimstocht. Een tocht waarin ik met een aantal thema’s van mijzelf wordt geconfronteerd. Ik ben iemand die de lat graag hoog legt en resultaatgericht is. Met een flink portie gedrevenheid en wilskracht bereik je dan vaak wat je wilt. Maar ja in hersteltraining is dat niet altijd handig, zeker niet als je het lastig vindt om het een ‘tandje’ lager te doen. Zo kwam ik mij zelf enorm tegen toen ik voor het eerst met Paula ging trainen op de tandem. Ik vond het spannend want ik had al een keer getraind op de tandem met iemand anders en toen was mijn wond weer een stukje open gegaan. Paula kende een leuk ‘rondje’. We vertrokken vanuit Veenendaal de Utrechtse Heuvelrug op. Al snel merkte ik dat het stuur te laag stond en ik weer veel pijn van borst- en schouderspieren kreeg. Ik zei niets. Paula fietst graag op een zwaar verzet. Ik fietste mee en zei niets. Ik vond nl. dat ik dat ook moest kunnen en niet mocht opgeven. Uiteindelijk heb ik toch een keer aangegeven dat ik een ‘tandje’ lager wilde fietsen. Het ‘rondje’ bleek bij terugkomst 60 km. te zijn. Ik was helemaal op en had enorm veel pijn. Ik heb hier 4 dagen van moeten herstellen. Ik kwam mezelf dus flink tegen. Ik krijg het gevoel dat als ik een tandje lager moet dat ik dan opgeef want ik haal nl. niet het beoogde en gewenste resultaat. Na een goed gesprek met mezelf en mijn coach, kwam ik tot de conclusie dat ik niet op deze manier van ‘ploeteren’ de berg op wil. Dat zou juist ten kosten gaan van mijn lichaam in plaats van dat ik weer vertrouwen in mijn lichaam krijg. Ik wil met plezier de berg op. Hierdoor kon de geplande training van 2 dagen later niet doorgaan. Paula ging alleen trainen en kwam ten val en scheurde hierbij een aantal spieren in haar bovenarm. Gezien het korte tijdsbestek naar 7 juni toe, is het niet meer mogelijk dat zij met mij de berg op gaat. Heel teleurstellend maar het is niet anders. Het vroeg om weer bij te stellen en los te laten.

De Stichting 2climb2raise zet zich enorm in voor ons (ex-kankerpatienten) en verzekert mij dat er nog andere captains zijn en dat ik hoe dan ook de berg op ga. Intussen heb ik contact met Bart, de eigenaar van sector2bikes die de tandems levert. Hij zorgt ervoor dat er achterop een stuur op komt wat hoger in gesteld kan worden. Geweldig dat dit allemaal geregeld kan worden, want anders zou ik gezien de laatste 2 trainingen niet de Alpe op kunnen.

Vervolgens komt het nieuws dat een teamgenoot Jo niet mee de berg op kan. Er is ineens een uitzaaiing in de hersenen geconstateerd. Dit nieuws komt als een bom bij ons allemaal binnen. Ik voel enorme boosheid in mij. Wat een kutziekte is het toch, als een sluipmoordenaar kan ie ineens weer tevoorschijn komen. Dat raakt mij diep en voel ik weer even die angst. En dan ontstaat er de verbondenheid op twitter waarin ik dit deel met andere stokers, captains en vrienden. Ik voel dat dat kracht geeft om door te gaan.

Afgelopen weekend stond een training gepland in Zuid Limburg. Na in de vroege ochtend met mijn zoon te hebben genoten van Moederdag, breng ik hem weg naar goede vrienden. Brent heeft mooie rozen uitgezocht voor Marthe, zijn 2^e moeder zoals hij zelf zegt. Ik ga er van door en daal af naar het diepe zuiden ook wel de Dutch Mountains genoemd. Ik heb er vaak gewandeld dus ik weet dat daar pittige beklimmingen zijn met een flinke stijgingspercentage, vergelijkbaar met de Alpen. Alleen de Alpe is veel langer in kilometers en alleen maar stijgen. Aldaar aangekomen, ik was lekker vroeg, plof ik neer op het terras bij 2 teamgenoten. Ik krijg een fijn gesprek, we delen onze ervaringen. Fijn om die herkenning te hebben en de verbondenheid te voelen. Ik voel de spanning in mijn lijf. Wat gaat het worden vandaag. Ik voel me onzeker. Gaat het verhoogde stuur helpen? Kom ik die heuvels hierop? Hoe gaat mijn lijf reageren?

Bart is vandaag mijn captain, hij heeft maar liefst 15 jaar tandem ervaring en is samen met zijn vrouw al velen Alpen op gefietst. Om 13 uur gaan we van start. Het zonnetje schijnt, er staat wel wat wind en de temperatuur ligt rond de 13 graden. Ik ben goed warm gekleed want de vorige keer was ik totaal verkleumd van de kou. We vertrekken vanaf Schin op Geul richting Mechelen dan de Schweiberg op met een gemiddeld stijgingspercentage van 4% met stukken van 9% erbij. Ik trap en trap en voel mijn hartslag snel stijgen, sneller dan dat we de helling op gaan. Ik hoor mezelf hijgen en het zweet gutst over mijn rug. Boven op de Schweiberg roept Bart: En zo moet je straks bijna 4 uur de Alpe oprijden. De moed zakt even in mijn schoenen. De gedachte van ‘Oh my god dat ga ik niet trekken’, komt in mij op. We zetten de tocht voort via Epen naar de Camerig, ook een pittige klim. Ik zit weer flink te hijgen en te stampen, zo van ‘ik moet en zal boven komen’ en de plezier in het fietsen is even ver weg. Halverwege stopt Bart. Hij vraagt mij even bij te komen en geeft aan dat we de tocht nu op een andere manier gaan doen, namelijk ‘niet ploeteren en duwen maar met gemak en plezier’. Eerst laat hij mij ervaren hoe je kunt balanceren met een tandem. Achterop een tandem moet je nl. volledig vertrouwen hebben in je captain. Hij stuurt en schakelt. We gaan weer op weg. Hij geeft aan heel langzaam te trappen totdat we bijna stil staan. Ik voel dat ik het spannend vind en geef dat ook aan, het gevoel van ‘we gaan omvallen’ bekruipt mij. Het lijkt wel een circusact, zo langzaam balanceren op een helling. En dan geeft hij aan weer verder te trappen en ja hoor we komen met gemak in beweging en vallen niet. Dit oefenen we nog een paar keer en ik voel dat me dat een enorme boost van vertrouwen geeft. De tandem op een lichte versnelling en we fietsen met gemak en plezier naar boven. Tuurlijk voel ik dat ik spierkracht moet leveren, maar ik fiets mezelf niet ‘stuk’. Daarna fietsen we nog een keer de Schweiberg op. Dit keer zonder hijgen en met plezier en gemak. Een ongelofelijk ervaring. En niet vergeten de afdalingen. We mogen eigenlijk maar met een snelheid van maximaal 35 km per uur naar beneden. Bart gaat in volle vaart naar beneden. We overschrijden het maximum ook met gemak. Ik zie de bochten aankomen en voel dat hij niet remt. Dit gaat niet goed, denk ik. Als een professional hangen we in de bocht en sjezen we naar beneden. Dan kan ik de kick voelen alsof ik in een kermisattractie zit. Heerlijk! Als we terug komen bij ons vertrekpunt, voel ik dat ik zelfs nog energie over heb en ik mezelf niet volledig leeg heb gereden. Ik ben in euforie! Ik voel dat ik veel overwonnen heb vandaag. Ik voel dat ik door deze rit weer meer vertrouwen in mijn lichaam heb gekregen. Dat het onmogelijk toch mogelijk bleek!

En nu kwam het antwoord op ‘wat is niet opgeven?’. Opgeven betekent letterlijk stoppen met iets te doen. Ik had in mijzelf het idee gecreëerd dat als ik het beoogde resultaat ‘mijn eigen hoge lat’ niet behaal dat ik dan had opgegeven. Dit heeft het effect dat ik dus kost wat kost mijn doel zal en wil behalen. Dit is een welbekende en oude manier. Deze manier wil en ga ik loslaten. Ik heb nu geleerd dat als je iets op een andere manier doet dat je dan niet opgeeft. Ik stop namelijk niet maar eigenlijk stel ik alleen bij op een voor mij prettige en plezierige manier.

Een vriendin twitterde: ” Een pessimist klaagt over de wind. Een optimist hoopt dat de wind wijzigt. Een realist stelt zijn zeilen bij!”

Ik antwoorde haar: Mooi gezegd. En je zeilen bijstellen is niet zwak dat is juist sterk!

Het is dus niet een kwestie van opgeven maar van durven bijstellen. Ik weet dat ik intussen moedig en dapper ben, na alles wat ik de afgelopen jaren ben ondergaan. En mede door alle dierbaren om mij heen die mij hierin enorm steunen en ook alle lieve reacties en donaties via mijn site http://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/acties/vanessamartens/vanessa-martens/actie.aspx  geven mij kracht om mijn pelgrimstocht voort te zetten. Ik ga met plezier en gezonde spanning de beklimming van de Alpe D’Huez tegemoet, van het dal naar de top. En met Pinksteren mogen we nog een keer oefenen in het Limburgse heuvellandschap.

Luister hier naar het Alpe D'HuZes lied wat zo mooi aansluit mijn blog:

Lente zet mij weer in beweging

Na hele lange tijd weer eens schrijven. Ineens de energie en de behoefte.  In de korte verhalen die al op deze blog hieronder staan heb ik verteld over mijn eerste ervaringen met kanker. Daarna is er nog veel meer gebeurd in mijn leven. Ik ga de komende tijd misschien daarover schrijven. Vandaag wil ik beginnen met de fase waar ik mij nu in bevind.

De afgelopen  weken heb ik in een diep dal gezeten. Hoe weet je dat je in een diep dal zit? Ik ervaar pas hoe diep het dal is, als ik weer in beweging kom en een 1^e stap naar boven zet. Die stap heb ik vandaag gezet. Ik ben echt gaan voelen en beseffen dat ik een rouwproces doorga. Rouwproces? Ja, een van de misvattingen is dat rouw  alleen gaat over het verlies van een dierbare. Rouw is voor mij afscheid nemen van iets wat is geweest en niet meer terug komt. Mijn leven zoals het was komt niet, nee NOOIT meer terug. Niet alleen voor mij maar ook voor Brent.

In dat dal werd ik ook geconfronteerd met zijn rouwproces, zijn worsteling. Ik kan niet uitleggen wat het met je doet als moeder zijnde als je zoon naast je zit en met dikke tranen  zegt ‘Mam, ik was zo bang dat je dood zou gaan en dat ik dan voor altijd bij iemand anders moet zijn’. De blik in zijn ogen zo vol angst. Ik zie dat bij hem het besef is doorgedrongen dat het leven niet vanzelfsprekend is. Dat gegeven heeft zeker iets heel moois, het brengt namelijk veel dankbaarheid voor dat wat er wel is. Alleen de keerzijde is dat je kunt gaan voelen dat je geen controle hebt, het leven niet maakbaar is en dat gegeven kan angst veroorzaken. En dat zag ik in zijn ogen. Vervolgens ook alle vragen die hij stelt. Daar zou een kind van 7 zich niet mee bezig moeten houden. De vroege ochtend om 7 uur als we nog fijn samen even in bed liggen, is een van zijn favoriete momenten waarop hij heel nuchter vragen stelt en waarvan ik laten we zeggen direct rechtop in bed zit.

Deze ochtend nog zo maar ineens zonder aanleiding  “Mam, ik ben wel blij dat IK nog geen kanker heb. Even is het stil, ik slik en hij vervolgt met de vraag Kan ik kanker aan mijn ballen krijgen? Poef, bom valt binnen. Euh Ja Brent dat kan. Nou dan hoop ik maar dat ik dat niet krijg, want dan kan ik later geen kinderen krijgen met mijn vrouw, als ik een vrouw heb. Ik ben totaal van de leg, weet even niets te zeggen en vraag me af hoe komt ie hier nu weer op? En voor dat ik kan antwoorden heeft ie ineens een geheel ander verhaal over een meisje uit zijn klas. Ongelofelijk hoe hij als kind in het NU zit, zo omschakelen van het een naar het ander. En vervolgens kruipt hij heerlijk tegen me aan en knuffelen we elkaar Hij laat mij hiermee zo mooi zien hoe je in het moment iets weer loslaat en hij laat mij telkens weer voelen dat liefde een belangrijke anker in het leven is.  Zeker in tijden van gevoel van onzekerheid en onveiligheid. Daarnaast hebben we samen geleerd ook om het leven zoals het is te lachen. Zo vroeg hij mij ook ‘Mam, kun je nu op de zee blijven drijven met die 2 zakjes in je borsten?'.

In mijn eigen proces gaat het over hoe leef ik nu verder? Voor menigeen niet een vraag om bij stil te staan of simpelweg zeggen “loslaten en doorgaan’. Zo simpel ligt het voor mij niet. Aan mijn enthousiasme voor leven en wilskracht daar ontbreekt het niet aan, alleen mijn lichaam heeft een ander tempo en dat vindt ik verdomd lastig om te accepteren. Wel heb ik besloten om niet met mijn wilskracht kost wat kost door te drukken, maar om nu mijn lichaam de ruimte te geven en er naar te luisteren. Dat vraagt een enorme aanpassing en is een zoektocht, leerzaam en daar zit mijn eigen persoonlijke groei in.

Mentaal kom ik een dosis angst tegen. Op de meest onverwachte momenten steekt die de kop op. Voorbeeld, Ik zit met Brent zijn plakboek te bekijken. Op een bepaalde bladzijde staan vakjes met 1 t/m 18 jaar eronder, hierin kun je ieder jaar zijn pasfoto plakken. Ineens voel ik de tranen achter mijn ogen, mijn hart gaat harder bonken en zweet breekt mij uit…..ineens de gedachte in mijn hoofd ‘Ga ik die pasfoto van 18 jaar nog mee maken?’. Hierbij is het niet even een kwestie van rationeel zeggen ‘Gewoon niet meer aandenken en vertrouwen hebben, komt goed’. Au, dat zijn pijnlijke opmerkingen. Dat zou betekenen dat ik dat zelf niet weet of begrijp. Het gaat om een emotie die zich niet door ratio laat sturen, eigenlijk alleen maar gehoord oftewel erkend wil worden. Daar probeer ik dan ook gehoor aan te geven. En dan is het onontkoombaar dat ik ga voelen hoe eenzaam een rouwproces is. Zonder mensen tekort te doen. Steun en liefde van alle mensen om mij heen is ontzettend belangrijk voor mij. Ik vind het fijn om te verbinden. Neemt niet weg dat bepaalde levensprocessen jezelf moet doorworstelen. Het is tenslotte mijn levenspad.

Ik kijk naar buiten, LENTE! Staat voor mij voor nieuw leven en groei. Ik voel dat ik dan makkelijker contact maak met mijn levenskracht en mijn eigen groei. En gisteren zette ik het in om vol levensenergie op de mountainbike te stappen. Nog herstellende van een griepje ging ik in het zonnige heldere weer fietsen. Ik ging de uitdaging aan en pakte onderweg diverse klimmetjes. Na bijna 19 km en 1 uur verder stopte ik voor een lunch bij DLC-Café in Soest. Ik keek op mijn IPhone waar ik de app fietstijden.nl had ingeschakeld en zag het resultaat. Vol trots plofte ik neer op een stoel. Ik voelde het leven door mijn aderen stromen, IK LEEF!! Ik wil de Alpe d’Huez echt op, mijn pelgrimstocht!

Opgeven is geen optie!