Na hele lange tijd weer eens schrijven. Ineens de energie en de behoefte. In de korte verhalen die al op deze blog hieronder staan heb ik verteld over mijn eerste ervaringen met kanker. Daarna is er nog veel meer gebeurd in mijn leven. Ik ga de komende tijd misschien daarover schrijven. Vandaag wil ik beginnen met de fase waar ik mij nu in bevind.
De afgelopen weken heb ik in een diep dal gezeten. Hoe weet je dat je in een diep dal zit? Ik ervaar pas hoe diep het dal is, als ik weer in beweging kom en een 1e stap naar boven zet. Die stap heb ik vandaag gezet. Ik ben echt gaan voelen en beseffen dat ik een rouwproces doorga. Rouwproces? Ja, een van de misvattingen is dat rouw alleen gaat over het verlies van een dierbare. Rouw is voor mij afscheid nemen van iets wat is geweest en niet meer terug komt. Mijn leven zoals het was komt niet, nee NOOIT meer terug. Niet alleen voor mij maar ook voor Brent.In dat dal werd ik ook geconfronteerd met zijn rouwproces, zijn worsteling. Ik kan niet uitleggen wat het met je doet als moeder zijnde als je zoon naast je zit en met dikke tranen zegt ‘Mam, ik was zo bang dat je dood zou gaan en dat ik dan voor altijd bij iemand anders moet zijn’. De blik in zijn ogen zo vol angst. Ik zie dat bij hem het besef is doorgedrongen dat het leven niet vanzelfsprekend is. Dat gegeven heeft zeker iets heel moois, het brengt namelijk veel dankbaarheid voor dat wat er wel is. Alleen de keerzijde is dat je kunt gaan voelen dat je geen controle hebt, het leven niet maakbaar is en dat gegeven kan angst veroorzaken. En dat zag ik in zijn ogen. Vervolgens ook alle vragen die hij stelt. Daar zou een kind van 7 zich niet mee bezig moeten houden. De vroege ochtend om 7 uur als we nog fijn samen even in bed liggen, is een van zijn favoriete momenten waarop hij heel nuchter vragen stelt en waarvan ik laten we zeggen direct rechtop in bed zit.
Deze ochtend nog zo maar ineens zonder aanleiding “Mam, ik ben wel blij dat IK nog geen kanker heb. Even is het stil, ik slik en hij vervolgt met de vraag Kan ik kanker aan mijn ballen krijgen? Poef, bom valt binnen. Euh Ja Brent dat kan. Nou dan hoop ik maar dat ik dat niet krijg, want dan kan ik later geen kinderen krijgen met mijn vrouw, als ik een vrouw heb. Ik ben totaal van de leg, weet even niets te zeggen en vraag me af hoe komt ie hier nu weer op? En voor dat ik kan antwoorden heeft ie ineens een geheel ander verhaal over een meisje uit zijn klas. Ongelofelijk hoe hij als kind in het NU zit, zo omschakelen van het een naar het ander. En vervolgens kruipt hij heerlijk tegen me aan en knuffelen we elkaar Hij laat mij hiermee zo mooi zien hoe je in het moment iets weer loslaat en hij laat mij telkens weer voelen dat liefde een belangrijke anker in het leven is. Zeker in tijden van gevoel van onzekerheid en onveiligheid. Daarnaast hebben we samen geleerd ook om het leven zoals het is te lachen. Zo vroeg hij mij ook ‘Mam, kun je nu op de zee blijven drijven met die 2 zakjes in je borsten?'.In mijn eigen proces gaat het over hoe leef ik nu verder? Voor menigeen niet een vraag om bij stil te staan of simpelweg zeggen “loslaten en doorgaan’. Zo simpel ligt het voor mij niet. Aan mijn enthousiasme voor leven en wilskracht daar ontbreekt het niet aan, alleen mijn lichaam heeft een ander tempo en dat vindt ik verdomd lastig om te accepteren. Wel heb ik besloten om niet met mijn wilskracht kost wat kost door te drukken, maar om nu mijn lichaam de ruimte te geven en er naar te luisteren. Dat vraagt een enorme aanpassing en is een zoektocht, leerzaam en daar zit mijn eigen persoonlijke groei in.
Mentaal kom ik een dosis angst tegen. Op de meest onverwachte momenten steekt die de kop op. Voorbeeld, Ik zit met Brent zijn plakboek te bekijken. Op een bepaalde bladzijde staan vakjes met 1 t/m 18 jaar eronder, hierin kun je ieder jaar zijn pasfoto plakken. Ineens voel ik de tranen achter mijn ogen, mijn hart gaat harder bonken en zweet breekt mij uit…..ineens de gedachte in mijn hoofd ‘Ga ik die pasfoto van 18 jaar nog mee maken?’. Hierbij is het niet even een kwestie van rationeel zeggen ‘Gewoon niet meer aandenken en vertrouwen hebben, komt goed’. Au, dat zijn pijnlijke opmerkingen. Dat zou betekenen dat ik dat zelf niet weet of begrijp. Het gaat om een emotie die zich niet door ratio laat sturen, eigenlijk alleen maar gehoord oftewel erkend wil worden. Daar probeer ik dan ook gehoor aan te geven. En dan is het onontkoombaar dat ik ga voelen hoe eenzaam een rouwproces is. Zonder mensen tekort te doen. Steun en liefde van alle mensen om mij heen is ontzettend belangrijk voor mij. Ik vind het fijn om te verbinden. Neemt niet weg dat bepaalde levensprocessen jezelf moet doorworstelen. Het is tenslotte mijn levenspad.
Ik kijk naar buiten, LENTE! Staat voor mij voor nieuw leven en groei. Ik voel dat ik dan makkelijker contact maak met mijn levenskracht en mijn eigen groei. En gisteren zette ik het in om vol levensenergie op de mountainbike te stappen. Nog herstellende van een griepje ging ik in het zonnige heldere weer fietsen. Ik ging de uitdaging aan en pakte onderweg diverse klimmetjes. Na bijna 19 km en 1 uur verder stopte ik voor een lunch bij DLC-Café in Soest. Ik keek op mijn IPhone waar ik de app fietstijden.nl had ingeschakeld en zag het resultaat. Vol trots plofte ik neer op een stoel. Ik voelde het leven door mijn aderen stromen, IK LEEF!! Ik wil de Alpe d’Huez echt op, mijn pelgrimstocht!
Opgeven is geen optie!
