Accepteren dat is zoals het is……

Hoe leef je met de feiten die er zijn? Hoe blijf je leven in het NU? Hoe blijf je genieten en jezelf niet verliezen in de angsten als je denkt aan de toekomst? En hoe krijg en hou je het vertrouwen in jezelf, in de mensen om je heen, in de toekomst en het leven? Allemaal vragen die mij op dit moment bezig houden.

Na mijn laatste chemokuur begin juli dacht ik “Zo nu kan ik weer gaan leven”. Ik ga in alle toon aarden ontkennen dat ik kankerpatiënt ben. Ik wil absoluut de pijn en het verdriet die onder mijn huid zit niet voelen. Ik kies voor onderdrukking van mezelf. Hoe? Door mezelf heel druk bezig te houden. Overal op bezoek, feest vieren, continue ‘on the road’. Natuurlijk is er niets mis mee om leuke dingen te doen. Alleen ’s avonds als ik alleen in mijn bedje lig, komt de ‘man met de hamer’ langs. Ik voel de angsten en de onrust door mijn lijf gieren. Leegte, eenzaamheid, het intense gemis aan intimiteit en genegenheid. Tranen in overvloed en slapeloze lange nachten. Ik onderga een uitputtingsslag met mezelf. Goed voor mezelf zorgen, hoe doe je dat? Ik denk dat ik nu alles in mijn leven tot in de perfectie goed moet doen….tja want de prijs zou wel eens hoog kunnen zijn … althans dat is wat de angst tegen mij zegt.

Ik merk dat mijn zoon me eigenlijk op de been houdt. Ik word daar mee geconfronteerd als hij er niet is. In de zomervakantie is hij 2 weken bij zijn vader en daarna 2 weken met zijn beste vriendje mee naar Zwitserland. Als hij weg is, zorg ik slecht voor mezelf. Slecht eten, ga fysiek zwaar over mijn grenzen, teveel alcohol en zelfs weer roken. Hoe destructief kun je zijn? Ik zie wat ik doe, ik wil het telkens stop zetten, maar ik kan de noodrem niet vinden. Veroordeel mezelf direct over het feit dat ik in oude patronen verval. Wat is dat toch met mij dat ik zo hardleers ben? Ook de emoties van het gemis van Brent stop ik weg. Als ik hem aan de telefoon heb en hoor hoe geweldig hij het in Zwitserland heeft, ben ik zo blij en trots op hem. Als hij even later begint te huilen en zegt “Mam, ik mis je heel erg” kan ik mijn tranen bijna niet meer bedwingen. Hij gaat direct weer in de zorg naar mij toe zitten door te vragen wat ik aan het doen ben en te vragen “Mam,  groeit je haar al”. Ook als hij terug is stelt hij vragen over de dood. Hij vraagt of hij mij op een kapstokje kan ophangen als ik dood ben. Ik vraag hem waarom hij dat zou willen. “Nou Mam” zegt hij, “dan ben je toch nog bij me want ik ga je dan écht heel erg missen”. Ik slik de brok in mijn keel weg, denk snel na over wat ik nu weer moet antwoorden. “Nou liefje, weet je mijn lichaam is net als een appel”, leg ik uit, “als een appel te lang op de fruitschaal ligt wordt ie niet goed en dat is met mijn lichaam ook zo. En daarom moet je lichaam dan begraven worden.” “Oh Mam, dan wil ik naast jou begraven worden dan zijn we voor altijd samen. Én in de hemel zijn we dan ook weer samen”. Ik realiseer mij hoe mijn ziekte ook een groot onderdeel van zijn leven is geworden. Ik voel me daar schuldig over. Ik wil hem zo graag beschermen maar het lukt me domweg niet omdat het eenvoudigweg onvermijdelijk en niet mogelijk is. 

Hoe accepteer je dat de klok niet meer is terug te draaien? Mijn leven écht is veranderd. Hoe ga ik weer invulling aan mijn leven geven? Wat vertellen mijn angsten mij? Wat zegt de pijn en het verdriet? Wat vertelt mijn hart mij? Hoe krijg je weer vertrouwen in je lichaam, in het leven?

De verliezer in een ongelijk gevecht…….?

De afgelopen maanden na mijn operatie zijn een rollercoaster van emoties geweest van intens geluk, verdriet, eenzaamheid, intimiteit en vreugde. Ik heb het gevoel dat ik, net als Nemo, alleen de Grote Oceaan aan het overzwemmen ben,  waarbij ik regelmatig zink naar de bodem van de ongekende diepte van deze oceaan. Aldaar op de bodem is het donker en ik ervaar een intense leegte en voel mij een klein nietig visje. Uitgeput lig ik op mijn zij. Hoe kom ik weer naar boven? Ik snak naar zuurstof en leven. Hier op de bodem van de oceaan waar ik ook kijk, ik speur nergens een sprankeling van leven. Alles is dood, grauw en grijs. Kan ik nog overeind komen en verder zwemmen? Wil ik nog verder leven? Hoe kan zo’n klein visje deze diepte overwinnen? Het voelt als een ongelijk gevecht.

Tijdens mijn chemokuur voel ik dat alle cellen in mijn lichaam snakken naar zuurstof en leven. Alleen het gif breekt al het leven van iedere cel af. De cellen van ieder orgaan voelen zich leeg en zijn uitgeput. Zelfs de botten hebben pijn, zij trachten met grote snelheid nieuwe immuuncellen aan te maken. De intense eenzaamheid slaat toe, vooral in de nacht. Als ik wakker word en om me heen kijk is het leeg en het bed is kil en koud. Ik hoor mijn kind gillen, “Mamma”!!. Ik strompel uit bed, leg mijn armen om hem heen en troost hem, fluister hem dat het allemaal goed komt. Terug in mijn bed stromen de tranen over mijn wangen, kijk om me heen en zoek gewis naar armen die mij troost kunnen bieden. Ik pak een beer van Brent en druk die stevig tegen mij aan. Ik besef mij dat ik de leegte, angsten en eenzaamheid alleen moet overwinnen.

Moment van de waarheid

Durf jij de waarheid onder ogen te zien?

De waarheid wat is dat? Zit de waarheid in het verleden, het nu of in de toekomst? Of is het een samenspel van deze drie elementen? Wat is dat voor een rare vraag? De werkelijkheid zit toch simpelweg in de dag van vandaag. O ja, is dat zo? Waarom laten wij ons dan altijd beïnvloeden door wat gisteren is geweest (de ervaring) en dat wat ons morgen mogelijk gaat brengen (de veronderstelling)? Het nu, de dag van vandaag (het voelen) wordt gekleurd door onze ervaringen en veronderstellingen. Door de ervaring gaan we denken. Door de veronderstelling gaat onze analysator werken, wat mogelijk weerstand en  angsten veroorzaakt. Hoe kun je dan nog heldere keuzes in het Nu maken die bij jou passen en die goed voor jou voelen? En dan nog maar niet te spreken over de invloeden van buitenaf. Zodra je namelijk je ervaringen en veronderstellingen met anderen deelt, krijg je te maken met de meningen van anderen. Dit alles kan jouw beeld over je eigen toekomst behoorlijk vertroebelen en blijf je mogelijk doen dat wat anderen van je verwachten, althans jij denkt dat ze dat van je verwachten.

In deze fase in mijn leven bemerk ik dat het telkens richten op dat wat ik denk wat anderen van mij verwachten een manier is om me te verschuilen, ik hoef dan de waarheid van mezelf niet onder ogen te zien. Simpel gezegd, ik word aardig gevonden want ik doe wat van mij verwacht wordt. Dus waarom zou ik voor mezelf opkomen, mijn eigen beslissingen nemen en mijn hart volgen oftewel mijn leven op zijn kop zetten. Maar zoals vroeger mij als klein meisje vaak is ingeprent  ‘de waarheid wordt altijd achterhaald!’. Ook nu ondervind ik dat in mijn leven. Hoe pijnlijk dat het is, ik ervaar het als een geschenk. Een geschenk? Ja, om nog bewuster van mezelf te worden, pijn en verdriet te ervaren en los te laten en vervolgens een groeistap te kunnen maken, zonder te weten waar mijn pad naar toe leidt.