Afgelopen vrijdag was de kerstviering op school. In de kleuterklas werd het kerstspel door alle kinderen (4 tot 6 jr.) opgevoerd. Allemaal hadden ze een rol, Maria, Jozef, ezel, schaap, engel, herbergier, koning of een herder. Helemaal uitgedost in een bijpassende klederdracht hadden zij hun plek in de klas ingenomen toen de ouders binnen kwamen. De aanblik van deze kinderen ontroerde mij direct. Mijn lieve Brent was herder. Deze rol is echt op zijn lijf geschreven. Als we namelijk bij mijn zus in Zuid Limburg zijn, voelt hij zich thuis in deze heuvelachtige prachtige moedernatuur. Hij heeft aldaar eens geroepen boer te willen worden. Met zijn poncho, herdershoed en een grote bamboestok in zijn handen zat hij mij trots aan te kijken en intussen ook aandoenlijk naar mamma te zwaaien. Ik voelde een enorme gloed van trots door mijn lijf stromen. Ongelofelijk hoe deze kleuters in het spel precies het verhaal kennen, hun teksten en bewegingen weten. De juf begint het verhaal over Maria en Jozef te vertellen. In haar verhaal stopt ze zo nu en dan door te zeggen: “en Maria zei:….” Feilloos wordt de tekst aangevuld door Maria. Zo ook door de andere kleuters als het moment aanbreekt waarop zij acte de presence moeten geven.
Maria en Jozef krijgen van een Engel de opdracht om naar Bethlehem te gaan zonder te weten waarom. Je kunt het ook zien als een ingeving. Wie kent het niet, dat ineens het gevoel je bekruipt dat je een bepaald ‘iets’ moet ondernemen. Het waarom is je dan niet duidelijk, maar het gevoel is niet te onderdrukken en je kan nog maar 1 ding en dat is gehoor geven aan dat gevoel. Wij noemen het een ingeving, Maria noemde het een Engel!
De weg naar Bethlehem was niet eenvoudig. Het is winter dus het is onbehagelijk koud. De wegen zijn slecht begaanbaar en van goed schoeisel was toendertijd geen sprake. Maria en Jozef lieten zich niet weerhouden en vervolgde hun ingeslagen pad. Op kerstavond, na bij meerdere herbergen de deur te zijn gewezen, vinden zij eindelijk een optrekje, de befaamde stal, waar zij kunnen overnachten. Een wonder geschiedt in die nacht……aartsengel Gabriel komt kindje Jezus Christus brengen bij Maria. Een ontroerend tafereel waarin klasgenootje Feije als Engel achter Maria gaat staan en kindje Jezus in de armen van Maria legt. Dan arriveren de herders die de nacht in de wei bij hun schapen hebben doorgebracht ‘Herdertjes lagen bij nachten…..’. Mijn herdertje gaat staan en spreekt Maria toe dat hij haar een schaap schenkt. Hij staat daar als klein mannetje zo krachtig in zijn IK . De tranen biggelen intussen over mijn wangen. Ik ben die ochtend extra emotioneel omdat ik het gegeven heb dat ik die middag mijn zoon ga vertellen dat zijn moeder ziek is en naar het ziekenhuis moet.Na afloop van de voorstelling brengt ieder kind omstebeurt een kaars met een kaart naar zijn/ haar ouder. Brent ziet mijn tranen en vraagt verschrikt: “Mam, moet je huilen”. “Ja, schat je bent zo’n mooie herder”. Vervolgens straalt hij van trots. Voor nu nemen we afscheid en ik zeg hem vanmiddag te komen ophalen.
‘S-middags als ik met Brent thuis ben, schenk ik wat te drinken voor ons in en ga met hem op de bank zitten. Ik leg een arm om hem heen, haal diep adem en begin….”Brent” hoor ik mijzelf zeggen “Weet je nog dat ik pleisters op mijn borst had?” “Ja”, zegt hij. “Nou de dokter heeft nu de borst onderzocht en mij verteld dat de borst ziek is. Nu moet ik binnenkort naar het ziekenhuis en gaan ze de borst er afhalen”. Even zie ik hem verschrikken. Snel zeg ik, “maar er komt waarschijnlijk ook weer een nieuwe borst terug”. Dan kiert hij een geluid van ongeloof. Dan ben ik even stil. Direct komt hij met de vraag “Moet ik mee naar het ziekenhuis?”. Kinderen zoeken direct duidelijkheid in hun eigen veiligheid. En dan de vraag, “Hoeveel nachtjes moet je, mam?”. Ik geef antwoord op de vragen en intussen gieren de emoties door mijn lijf en probeer mezelf te vermannen. My god, waarom moet ik een dergelijk gesprek met mijn kind van 4 jaar voeren? Dan spreekt hij me ook nog zó lief toe, “Mam, ik wens jou een hele fijne en prettige dag in het ziekenhuis en ik hoop dat je weer snel beter wordt”. Ik kijk hem aan, woorden schieten mij tekort, ik pak hem vast en vertel hem dat ik niet weet hoe lang het duurt maar dat mamma heel erg haar best gaat doen om snel beter te worden. Vervolgens gaan we samen met de lego spelen. Later als mijn maatje op bezoek is en we het over mijn borstkanker hebben, komt Brent naast me zitten en zegt “mamma, ik krijg traantjes in mijn ogen”. “Waarom?”vraag ik. “Omdat jouw borst ziek is”. Een paar dagen later, op zondagavond als hij naast mij zit op de bank, komt hij over mij heen hangen. Hij vraagt of ik pijn in mijn borst heb. Vervolgens legt hij zijn vlakke hand precies op de plek waar mijn tumoren zitten (wat hij niet weet!), en zegt: “Mamma, met deze hand kan ik je borst beter maken, écht!” Ik kijk hem verwonderd aan. Mijn kind van 4 gaat mij zitten healen! Een heel bijzonder moment. Mijn hart lacht en huilt tegelijk!
Later realiseer ik mij het wonderlijke verhaal van Maria en Jozef. Is dat het leven op aarde? Leren luisteren naar je ingevingen, je eigen pad durven te nemen en erop vertrouwen dat er dan wonderen geschiedden, het onmogelijke mogelijk blijkt te zijn? In hoeverre durf ik goed te luisteren? Écht mijn eigen pad te kiezen? Afgelopen jaren heb ik daar al hard aangewerkt, dichter bij mezelf te komen en dan stappen vanuit mijn hart te nemen. Soms was dat een pijnlijke stap zoals na 10 jaar een relatie te beëindigen maar ook een vreugdevolle stap, vol passie, zoals vorig jaar 6 weken met Brent door Australië te reizen. Beide onvergetelijke ervaringen, die mij naar mijn pad leiden. Of ben ik al op mijn pad? Ja wanneer weet je dat? Nu sta ik weer voor een keuze? Een keuze die bepalend is voor Leven of Dood! Ga ik klakkeloos het pad van de doktoren volgen, zij zijn tenslotte niet alleswetend en kunnen mij geen garanties geven of blijf ik voelen wat goed voor mij voelt.
Voor nu is het advies dat mijn borst moet worden geamputeerd. Wat haat ik dit woord! Ik krijg het bijna niet mijn strot uit. Ik merk aan mezelf als de chirurg dit zegt dat ik eigenlijk opgelucht ben dat ze niet gelijk chemo adviseert. Ik heb in de tussentijd namelijk gelezen dat de wereld verrot is door de farmaceutische industrie. Zij hebben patent op alle chemo’s en daar wordt veel, heel veel, geld mee verdiend. Daar waar onderzoeken al hebben uitgewezen dat vele tumoren helemaal niet reageren op chemo!! Maar ach, als we niets anders voorhanden hebben en de economie er baat bij heeft, laten we dan vooral hier geen ruchtbaarheid aan geven! En kies je in deze maatschappij voor een andere geneeswijze wordt je direct voor gek verklaard of krijg je het verhaal van Sylvia Millecam onder je neus gewreven! Voor alle duidelijkheid Sylvia heeft zelf er voor gekozen helemaal niets aan haar tumoren te doen, ze heeft ze laten zitten, sterker nog ze heeft zelfs ontkent dat het tumoren waren! Intussen genezen en sterven er net zoveel mensen met kanker door de reguliere als de alternatieve geneeswijze. Nu sta ik op deze T-splitsing, alleen de wegwijzers ontbreken!Niemand kan mij de weg wijzen of toch…..een ingeving? Ik hoop dat die komt, zodat ik op dat moment weet welke weg IK wil volgen! Voor nu kies ik voor borstamputatie en misschien voor een mogelijke borstreconstructie. In mijn oksel kunnen eerst een paar klieren worden verwijderd, als die schoon blijken te zijn, kunnen de overige lymfeklieren blijven zitten.
Na de operatie bepalen de doktoren de verdere stappen….bestraling en/of chemo? Wederom aan mij te bepalen welk pad IK dan ga inslaan!Van binnen wil ik vertrouwen op mezelf en dat ik kan luisteren naar ingevingen. Mijn eigen pad volgen, hoe onbegaanbaar het met tijden ook voelt en vertrouwen op een wonder…….Maria en Jozef hebben tenslotte ook Bethlehem bereikt...én heeft Maria het met haar zoon doorstaan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten