De afgelopen maanden na mijn operatie zijn een rollercoaster van emoties geweest van intens geluk, verdriet, eenzaamheid, intimiteit en vreugde. Ik heb het gevoel dat ik, net als Nemo, alleen de Grote Oceaan aan het overzwemmen ben, waarbij ik regelmatig zink naar de bodem van de ongekende diepte van deze oceaan. Aldaar op de bodem is het donker en ik ervaar een intense leegte en voel mij een klein nietig visje. Uitgeput lig ik op mijn zij. Hoe kom ik weer naar boven? Ik snak naar zuurstof en leven. Hier op de bodem van de oceaan waar ik ook kijk, ik speur nergens een sprankeling van leven. Alles is dood, grauw en grijs. Kan ik nog overeind komen en verder zwemmen? Wil ik nog verder leven? Hoe kan zo’n klein visje deze diepte overwinnen? Het voelt als een ongelijk gevecht.
Tijdens mijn chemokuur voel ik dat alle cellen in mijn lichaam snakken naar zuurstof en leven. Alleen het gif breekt al het leven van iedere cel af. De cellen van ieder orgaan voelen zich leeg en zijn uitgeput. Zelfs de botten hebben pijn, zij trachten met grote snelheid nieuwe immuuncellen aan te maken. De intense eenzaamheid slaat toe, vooral in de nacht. Als ik wakker word en om me heen kijk is het leeg en het bed is kil en koud. Ik hoor mijn kind gillen, “Mamma”!!. Ik strompel uit bed, leg mijn armen om hem heen en troost hem, fluister hem dat het allemaal goed komt. Terug in mijn bed stromen de tranen over mijn wangen, kijk om me heen en zoek gewis naar armen die mij troost kunnen bieden. Ik pak een beer van Brent en druk die stevig tegen mij aan. Ik besef mij dat ik de leegte, angsten en eenzaamheid alleen moet overwinnen.
