De afgelopen maanden na mijn operatie zijn een rollercoaster van emoties geweest van intens geluk, verdriet, eenzaamheid, intimiteit en vreugde. Ik heb het gevoel dat ik, net als Nemo, alleen de Grote Oceaan aan het overzwemmen ben, waarbij ik regelmatig zink naar de bodem van de ongekende diepte van deze oceaan. Aldaar op de bodem is het donker en ik ervaar een intense leegte en voel mij een klein nietig visje. Uitgeput lig ik op mijn zij. Hoe kom ik weer naar boven? Ik snak naar zuurstof en leven. Hier op de bodem van de oceaan waar ik ook kijk, ik speur nergens een sprankeling van leven. Alles is dood, grauw en grijs. Kan ik nog overeind komen en verder zwemmen? Wil ik nog verder leven? Hoe kan zo’n klein visje deze diepte overwinnen? Het voelt als een ongelijk gevecht.
Tijdens mijn chemokuur voel ik dat alle cellen in mijn lichaam snakken naar zuurstof en leven. Alleen het gif breekt al het leven van iedere cel af. De cellen van ieder orgaan voelen zich leeg en zijn uitgeput. Zelfs de botten hebben pijn, zij trachten met grote snelheid nieuwe immuuncellen aan te maken. De intense eenzaamheid slaat toe, vooral in de nacht. Als ik wakker word en om me heen kijk is het leeg en het bed is kil en koud. Ik hoor mijn kind gillen, “Mamma”!!. Ik strompel uit bed, leg mijn armen om hem heen en troost hem, fluister hem dat het allemaal goed komt. Terug in mijn bed stromen de tranen over mijn wangen, kijk om me heen en zoek gewis naar armen die mij troost kunnen bieden. Ik pak een beer van Brent en druk die stevig tegen mij aan. Ik besef mij dat ik de leegte, angsten en eenzaamheid alleen moet overwinnen.
Tijdens mijn 1e kuur lig ik kotsend boven de toilet en voel mijn maag ineen schrompelen en mijn galblaas zowat ontploffen. Mijn darmen staken hun produktie waardoor ik dagen daarna een pijnlijke bevalling moet doorstaan. De kuren daarop worden als maar intenser en mijn lichaam heeft in die 2 weken niet afdoende de tijd om op adem te komen. Ik word intens moe en mijn lever en nieren draaien over uren. Alle extra medicijnen om alle bijwerkingen van de chemo enigszins onder controle te krijgen, zorgen ook voor bijwerkingen! Ik ga me enorm labiel en depri voelen, ik word emotioneel ontoerekeningsvatbaar.
Na de 2e kuur sta ik onder de douche, ben mijn haar aan het wassen en bij het uitspoelen van het schuim heb ik ineens een hele bos lange haren in mijn handen. Ik haal mijn handen aan de achterkant nog een keer door mijn haar en wederom trek ik plukken haar eruit. Ik val op mijn knieën en barst in tranen uit. Ik besef mij nu dat mijn kanker voor iedereen zichtbaar wordt en ik niet meer anoniem door de Appie kan lopen. Ik besluit om de volgende dag samen met een vriendin en Brent naar de kapper te gaan en mijzelf een Sinead O’Connor kapsel aan te meten. Brent verwerkt dit moment door mijn naar beneden vallende haren van mijn schouder af te vegen. Hij vraagt aan de kapster een veger en begint actief alle haren bij elkaar te vegen. Een half uur later zitten we met z’n drietjes op een terras. Ik bemerk dat ik meer dan anders optimaal zit te genieten van mijn broodje, frambozen smoothie en nog belangrijker van het gezelschap waar ik in verkeer. Bijzonder te ervaren dat een simpele lunch ineens een golf van vreugde kan veroorzaken.
De kuren daarop laten een ware veldslag in mijn lichaam achter. Ik voel dat ik weg zink naar de bodem. Mede ook door dat ik zie hoe heftig mijn kleine ventje op mij reageert. Hij tracht het kleine visje te redden en naar boven te trekken, hij wordt ongekend boos en verdrietig. Hij confronteert mij met emotionele uitspraken als ‘Mamma, ik vind dat het heel lang duurt dat je beter wordt, Is de borstkanker al weg?’ en ‘Mamma, ik wil niet dat je al dood gaat, je moet nog oma worden’. Ik verval in oordeel over mezelf. Doe ik het als moeder wel goed, ben ik er wel voor mijn ventje. Ik voel me schuldig dat hij last heeft van mijn emoties en buien. Ik voel me intens alleen dat er geen partner is die de rol even kan overnemen of waar ik even mee kan sparren hoe in deze situatie met Brent om te gaan. Ik voel boosheid dat zijn vader er niet voor hem is. En naast dit alles realiseer ik mij als geen ander dat ook hij hiermee groot zal worden. Je kind voor alles afschermen heeft geen zin, sterker nog dat wil een kind niet. Hij of zij wil ook ervaren en groeien in het leven. En dit is leven. Prompt als ik me dit realiseer, zie ik dat hij weer heel makkelijk bijstelt en weer oké is en doorleeft. Het is wederom de ultieme bevestiging, als jij als ouder je kracht en je hart laat zien aan je kind dan voelen zij zich veilig en kunnen ze met alles leven.
Alles heeft dus een keerzijde, de andere kant van de medaille. Zo ook de ontmoeting en het afscheid van de liefde van mijn leven. De ene kant het intense verdriet en hartzeer en de aan de andere kant de ongekende dankbaarheid voor het hebben ervaren van deze zielsverbinding.
Deze ziekte brengt mij veel, héél veel! Geen hoogtepunten zonder diepe dalen! Het kleine visje realiseert zich dat in dit proces je de kans krijgt om te kijken waar het in essentie in MIJN leven echt omdraait. Hoe ik in het leven wil staan? Wat ik belangrijker vind, hart of hoofd te volgen? Of eenvoudiger gezegd…..gewoon simpel zijn en te genieten van alle liefde in mijzelf en om mij heen. Iedere dag weer word ik daarmee geconfronteerd. Ik word nu niet afgeleid door allerlei dagelijkse beslommeringen dus ik kijk en voel, voel en kijk nog eens om mij heen. Wat streven we met z’n allen na? Als maar iedere dag weer……stellen we ons allerlei targets en doelen en denken dat als ik nu DAT doel bereik heb dan vind ik het geluk. Of het als maar voldoen aan allerlei verwachtingen die jij je door je omgeving laat opleggen en denken dat je daarmee een beter mens wordt. Is dat zo? Ik ken het als geen ander, ik ben buitengewoon doel- en resultaatgericht. Maar ik moet onderkennen, het bereiken van een doel gaf me energie en voldoening maar heeft me geen intens geluk gebracht. Het telkens gehoor geven aan verwachtingen van anderen heeft er voor gezorgd dat ik jaren mezelf heb verloochend….en daar ben ik ook niet gelukkiger van geworden…sterker ik nog ik denk zelfs dat ik er nu letterlijk ziek van ben geworden.
Dit visje heeft besloten verder te willen leven en door te zwemmen. Hoe? Daar heb ik (nog) niet alle antwoorden op. Alleen het feit dat ik dit besluit bewust en vanuit mijn hart heb genomen, geeft me rust en ruimte om te zoeken naar antwoorden. Ik heb nu nog 2 kuren te gaan. Daarna staat er nog een medisch ‘waslijstje’ met wat de witjassen willen doen. De witjassen moeten even wachten, mijn lichaam moet eerst op adem komen om vervolgens de verdere oceaan te doorkruisen.
Een oceaan vol leven en kleur!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten