Na mijn laatste chemokuur begin juli dacht ik “Zo nu kan ik weer gaan leven”. Ik ga in alle toon aarden ontkennen dat ik kankerpatiënt ben. Ik wil absoluut de pijn en het verdriet die onder mijn huid zit niet voelen. Ik kies voor onderdrukking van mezelf. Hoe? Door mezelf heel druk bezig te houden. Overal op bezoek, feest vieren, continue ‘on the road’. Natuurlijk is er niets mis mee om leuke dingen te doen. Alleen ’s avonds als ik alleen in mijn bedje lig, komt de ‘man met de hamer’ langs. Ik voel de angsten en de onrust door mijn lijf gieren. Leegte, eenzaamheid, het intense gemis aan intimiteit en genegenheid. Tranen in overvloed en slapeloze lange nachten. Ik onderga een uitputtingsslag met mezelf. Goed voor mezelf zorgen, hoe doe je dat? Ik denk dat ik nu alles in mijn leven tot in de perfectie goed moet doen….tja want de prijs zou wel eens hoog kunnen zijn … althans dat is wat de angst tegen mij zegt.
Ik merk dat mijn zoon me eigenlijk op de been houdt. Ik word daar mee geconfronteerd als hij er niet is. In de zomervakantie is hij 2 weken bij zijn vader en daarna 2 weken met zijn beste vriendje mee naar Zwitserland. Als hij weg is, zorg ik slecht voor mezelf. Slecht eten, ga fysiek zwaar over mijn grenzen, teveel alcohol en zelfs weer roken. Hoe destructief kun je zijn? Ik zie wat ik doe, ik wil het telkens stop zetten, maar ik kan de noodrem niet vinden. Veroordeel mezelf direct over het feit dat ik in oude patronen verval. Wat is dat toch met mij dat ik zo hardleers ben? Ook de emoties van het gemis van Brent stop ik weg. Als ik hem aan de telefoon heb en hoor hoe geweldig hij het in Zwitserland heeft, ben ik zo blij en trots op hem. Als hij even later begint te huilen en zegt “Mam, ik mis je heel erg” kan ik mijn tranen bijna niet meer bedwingen. Hij gaat direct weer in de zorg naar mij toe zitten door te vragen wat ik aan het doen ben en te vragen “Mam, groeit je haar al”. Ook als hij terug is stelt hij vragen over de dood. Hij vraagt of hij mij op een kapstokje kan ophangen als ik dood ben. Ik vraag hem waarom hij dat zou willen. “Nou Mam” zegt hij, “dan ben je toch nog bij me want ik ga je dan écht heel erg missen”. Ik slik de brok in mijn keel weg, denk snel na over wat ik nu weer moet antwoorden. “Nou liefje, weet je mijn lichaam is net als een appel”, leg ik uit, “als een appel te lang op de fruitschaal ligt wordt ie niet goed en dat is met mijn lichaam ook zo. En daarom moet je lichaam dan begraven worden.” “Oh Mam, dan wil ik naast jou begraven worden dan zijn we voor altijd samen. Én in de hemel zijn we dan ook weer samen”. Ik realiseer mij hoe mijn ziekte ook een groot onderdeel van zijn leven is geworden. Ik voel me daar schuldig over. Ik wil hem zo graag beschermen maar het lukt me domweg niet omdat het eenvoudigweg onvermijdelijk en niet mogelijk is.
Hoe accepteer je dat de klok niet meer is terug te draaien? Mijn leven écht is veranderd. Hoe ga ik weer invulling aan mijn leven geven? Wat vertellen mijn angsten mij? Wat zegt de pijn en het verdriet? Wat vertelt mijn hart mij? Hoe krijg je weer vertrouwen in je lichaam, in het leven?
Naast het fysieke en mentale proces van mijn ziekte en de zorg van mijn zoon ondervindt ik wat vriendschap en liefde écht betekent. Vriendinnen en familie die onvoorwaardelijk van mij houden. Het maakt hun niet uit wat ik doe of hoe ik leef. Zij houden van mij voor wie ik ben en ondersteunen mij op het moment dat ik ze nodig heb. Telkens weer, keer op keer maken zij onherroepelijk tijd voor mij vrij en tonen zij hun liefde en aandacht. Ook brengt het nieuwe vriendschappen. Mensen die mij niet goed kende en die mij toch steeds hun warme aandacht blijven schenken zonder daar iets voor terug te verwachten. Al deze liefde en aandacht raken mij diep. Het ondersteunt mij niet alleen maar het zorgt er ook voor dat ik veel genegenheid en zachtheid in mezelf ga ervaren. Ik besef nog meer wat voor mij écht waarde heeft in het leven! Heel simpel eigenlijk, LIEFDE! Intens veel plezier beleven van alle liefde om je heen van mensen, de natuur, dieren oftewel dat wat de aarde je hier te bieden heeft.
Ook zijn er pijnlijke ervaringen met dierbaren in mijn leven die toch blijven vertellen hoe ik zou moeten leven of die zich terug trekken en vrijwel niets meer van zich laten horen. Ook hen ben ik dankbaar want zij geven mij het inzicht wat mijn valkuilen zijn en wat mijn diepste angsten zijn. Mijn angst voor afwijzing en in de steek gelaten worden. Mijn eigen onderwaardering komt hiermee naar boven. De neiging om dan weer concessies te doen, mezelf aan te passen aan en als maar rekening te houden met die ander is groot. Ik krijg nu de gelegenheid om dit te veranderen met en in mijzelf. Niet te leven vanuit angst maar vanuit mijn eigen hart.
Het onderkennen van mijn diepste angsten is de eerste stap van mijn acceptatie dat mijn leven is zoals het is. Vervolgens eigendom nemen dat ik mag leven op de manier zoals IK dat wil en dat is vanuit mijn hart. Beslissingen nemen die goed voor MIJ voelen. Daarnaast voelen dat ik ‘JA’ naar leven heb, dat ik een levenslustige en krachtige vrouw ben. Veel meer in het Hier en Nu leven. Ja een trendy kreet maar o zo belangrijk voor mij. Niet telkens mijn energie te richten in het verleden of in de toekomst en alleen maar te voelen hoe ik mij in HET moment voel, het Hier en Nu. Het loslaten van hoe het zou moeten zijn of waar ik aan zou moeten voldoen. Welke rol ik als vrouw en als moeder zou moeten vervullen. De wereld zit vol overtuigingen en denkbeelden die allerlei vaste rolpatronen hebben gecreëerd. Niets mis mee maar ik creëer liever mijn eigen overtuigingen en denkbeelden vanuit mijn hart. Geen makkelijke opgave. Iedere dag word ik, en ieder mens, vanuit de media en de mensen om je heen geconfronteerd met oordeel wat is goed en wat is fout. Maar wat is goed en wat is eigenlijk fout? Bestaat dat wel. Wat voor de één goed is hoeft voor de ander niet zo te zijn. Waarom plakken we met zijn allen dan graag dat ‘stickertje’ erop ‘geschikt’ of ‘ongeschikt’? Het gaat er toch om of jij met jezelf door één deur kunt of je kunt leven met je eigen manier van leven en doen. Wat je DOET is wie je BENT!
Mijn inziens maakt het niet uit welke tegenslagen er ook zijn in je leven, altijd zijn er intens mooie momenten en altijd weer nieuwe mogelijkheden die je kun verrijken. De vraag is, kun je ze zien of horen?“Mam, weet je wie ik de aller-, aller-, allerliefste vind van de hele wereld tot de meteoren en weer terug? Nee, vertel eens zeg ik. Raad maar, ik zal je een tip geven. Het is iemand die borstkanker heeft gehad. Ik? Echt? vraag ik. Ja Mam, JIJ, écht waar”. Mijn ogen vullen zich met tranen. Ik kijk hem aan en zeg, “ik vind jou ook de allerliefste sterkste zoon van de hele wereld en je bent het mooiste wat mamma ooit is overkomen in haar leven”. Ik zie een hele brede glimlach van oor tot oor op dat kleine lieve gezichtje verschijnen. “Echt, Mam? Ja écht waar jongen!”.
Memory is in the moonlight, a new begin lays in the sunrise!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten