Wat doe je dan? Reageer je je af op je omgeving? Stop je het weg omdat je denkt dat dit nu eenmaal je leven is? Voel je je ‘slachtoffer’, ‘waarom overkomt mij dit ?’. Of ga je doen wat anderen eigenlijk van je verwachten, want dat ben je toch moreelverplicht! Angst voor dat je niet aan dat ‘perfecte’ beeld voldoet en men je niet meer aardig vindt.
Allemaal patronen die óók ik binnen mijzelf herken. Ik verwachtte dat mijn omgeving zou veranderen en dat dan alles weer op z’n pootjes terecht zou komen. Uiteindelijk bleek dat ik degene was die moest en kon veranderen. Mijn energie stoppen in ‘Waarom overkomt mij dit en wat moet ik nu doen?’. Telkens weer in mijn hoofd met deze vragen bezig zijn, keer op keer. Ook dit was voor mij een manier om niet te hoeven veranderen en mijn stappen te zetten. Vervolgens alle verplichtingen en verantwoordelijkheden die aan de deur klopte. Ben ik wel een ‘goede’ moeder en ‘goed’ mens als ik mijn eigen weg volg? Ik kan en mag het mijn omgeving niet ‘aan doen’. En wat als zij boos worden als ik mijn eigen visie en hart volg? Grappig als ik hierop terug kijk, stel ik mezelf juist de vraag: ‘Wie ben ik dat ik bepaal wat goed is voor die ander en wat die ander van mij verwacht?’ Ik weet nu dat ik me juist moet richten op mijn eigen innerlijk weten. Het weten dat mij vertelt en laat voelen wat mijn doelen zijn en mijn pad in het leven is. Het wonderlijke vind ik dat ik juist ervaar dat als ik helder ben in hoe het voor mij voelt, hoe ik het ervaar en mijn intenties oprecht zijn dat de ander mij ‘gewoon’ accepteert. Gewoon jezelf zijn, is niet alleen een prettig gevoel voor jezelf maar dus ook voor je omgeving.
Soms wordt die ander ‘even’ boos of verdrietig en ook dat kan en mag, maar uiteindelijk is jouw oprechte intentie voelbaar en wordt die gewaardeerd. Alleen durf jij jezelf en de ander de ruimte te geven aan dit proces. Iedereen heeft tenslotte zijn eigen proces! Jij dus ook! En neem dus ruimte voor je eigen proces. Weet alleen dat als je besluit dat je iets écht wilt veranderen dat je dan je stappen moet en kunt zetten. Verdwaal niet in het denken en het wachten. Begrijp me niet verkeerd…je kan en mag verdwalen, ook dat is niet ‘fout’ dan ben je eenvoudig aan het leren ‘hoe je uit het denkproces kunt komen’.
Ik heb de afgelopen jaren ervaren dat als ik een stap zette waarbij ik heel veel angst voelde en niet geheel wist wat het resultaat zou worden, dat een dergelijke stap mij uiteindelijk het meest opleverde….nl. een gelukzalig gevoel….ik deed nl. iets wat goed voelde vanuit mijn hart zonder alle antwoorden te kennen. Voor mij een grootst moment….ik die toch altijd zeer doelgericht te werk wil gaan, buitengewoon resultaatgericht en dat op voorhand helder wil hebben. Toch heb ik een besluit genomen dat ik ook stappen in het leven wil zetten vanuit mijn gevoel ook al gaat dat gepaard met angsten en ga ik mij op een onbekend terrein begeven. Leven in gevangenschap met mijn eigen angsten en opgelegde verwachtingen daar heb ik afscheid van genomen. Ben ik dan vrij van angsten? Nee maar dat maakt het leven zo geweldig dat ik telkens weer de uitdaging krijg, ga ik voor vrijheid of voor gevangenschap?
En ik weet als ik handel, dan verander ik……en mijn omgeving verandert mee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten